mis textos son hardcore aunque no escuches los gritos

ipuin erotiko bat idaztera nindoan, baina errealitate gordinak bortizki jo nau eta honela geratu da. gertakizun errealetan

oinarrituriko fikzioa da, eta kuriosoa bada ere errealetik gehien duena izan liteke fikziozkoena dena.

arratsaldeko bostak ziren eta etxetik atera nintzen, asanbladara joan nahi nuen lasai lasai buelta bat ematen. atsegin dut

bueltatxo bat ematea bakardadean, hausnartzen. hurrengo egunean klasea nuen, eta horren inguruan nenbilen pentsatzen. di-da

batean gladys-en parkera iritsi nintzen, eta gutxira jada ametsen etxean nengoen.

asanbladan erabaki genuen mobilizazioak egitea ametsen defentsan, eta auzoa inplikatzea oso ondo etorriko litzatekeela

komentatu genuen. banderatxoak egin genituen balkoietan jartzeko, ta manifarako.

gorritxo gaiztorik oraindik ez zen ageri. manifa hasi genuen eta orduan bai, orduan agertu ziren. eta bero zebiltzan, batzuk

identifikatu zituzten manifaren arduradun bezala jarriaz. eta gero barrikadak altxa zituzten batzuk, beste batzuk alde egin

zuten.

afaltzen nengoela, ondokoen elkarrizketa entzun nuen. sutan jarri ninduen. gorritxo gaiztoen defentsan eta gazteon aurkako

diskurtso hori auzoan bertan, mobidaren zentrutik oso metro gutxira emateak piztu egin ninduen. gorrotozko begirada bat izan

zen nire agurra eta alde egin nuen leku horretatik.

filmak ikusten geratu ginen desalojatzera etorriko zirenei itxoiten genien bitartean. sherlock holmesen bat ikusi genuen, eta

gero pixkanaka jendea alde egiten hasi zen. nik han geratu behar nuen, eta beste bat ere nirekin geratu zen.

gure arteko elkar ezagutza garatzen joan ginen, gure beldurretaz eta ametsetaz hitz egiten, gure desiretaz eta betetzen

gintuzten gauzetaz. hotza egiten zuen, eta gainera ixiltasun beldurgarria zen nagusi kanpoan, edozein zaratak aztoratzeko

moduko ixiltasun hori.

eta elkarri besarkatu ginen, biok genekien gau hori ez zela erraz ahazten denetakoa izango ze emozionalki oso kargatua

egoteaz gain, gure bizitzen zatitxo bat eta oroitzapen pila gordetzen zituen etxe horren azken eguna izan zitekeen.

dardarka ginen biok, eta belarrira gauzak xuxurlatzeari ekin genion, xuabe-xuabe elkar laztantzen hasten ginelarik. musuak

masailean eta lepoan, eta halako lasaitasun maila bat lortzen joan ginen, zilborrekin jolasten jarraitu genuen...

berak piercing bat zuen ditiburuan eta nik kontatu nion nola ikaragarri berotzen nauen hor piercinga ikusteak eta xuabe-xuabe

ikutzen hasi nintzen (minik ez egiteko) eta ni berotzen nindoan. nabaritu nuen bera ere antzeko zebilela eta elkarren

gorputzak deskubritzeko jokuak egitea proposatu nion. tentsioa lizunki garaitzea alegia. mihiarekin batak bestearen gorputza

errepasatzea, hatzekin gure zulotxoak deskubritzea... oso esperientzia politta izan zen eta ordurako genuen konexioa indartu

egin zen, orduan aurpegiak aurrez aurre jarri genituen eta denbora gelditzeko kapazak diren musu hoietako bat eman genion

elkarri, gure mihi bustiak euren artean jolasten, harnasa gelditzen eta eskuekin bestearen dena nabaritzen, sentitzen, gure

parte berri bat bezala. hankarteetara eraman nuen eskua eta gogor eta bustiak zeudela nabaritu nuen, horrek ilusioa egin ohi

dit, eta egun horretan baita ere noski. sortu genuen mundutxo horrekin ahaztua nuen hasieran genuen tentsioa. biok horren

biluzik (eta ez soilik fisikoki), horren bustirik, horren bero eta horren irribarretsu ginen...

eta bapatean...

PUM,PUM,PUM!

Zipaioak ziren eta gu desalojatzera zetozen pelotazoka!

atera gintuzten eta hor zeuden gure lagun eta lekua defendatzera zetozen guztiak eta baita ere eztakitzenbat gorritxo gaizto.

halako batean esnatu egin nintzen, dirudienez zarautzetik etorri ta gero ametsenean gertaturikoarekin pentsatzen hartu nuen

lo hondartzan, baina pum, pum, pum!-a oraindik entzuten zen, anbulantziak joan eta etorri... gorritxo gaizto pila bueltaka...

eta markelen argazkia. amets bat izan zen, baina momentu hartan elementu guztiak hor zeuden, ametsenea eta markel gure

bihotz, paret eta argazkietan, gorritxo gaizto pila kaña emateko gogoz, munipak ere gertu ziren...

hortik egun gutxira, ametsenearen desalojoaren urteurrena baina hilabete lehenago hor ondoan dagoen letamanen desalojoa eman

daiteke, beste ametsen gune bat desagerrarazi nahi dute donostian.

nik gustura egingo nituzke ipuin erotikoak baina horrelakoek etsipena soilik dakarkidate.

batzutan pentsatzen dut erotismoa gure ihesbidea dela, bizitza gris eta tristetik alde egiteko, bihotza bizirik mantentzeko

ta sentitzen ez ahazteko. baina horren zaila dirudi askotan gure arimak gorrotoz blai ez geratzea...

batzuk ziega ilunetan sartzen dizkigute, leku batzuk suntsitu egiten dituzte, gai batzuetaz espresatzea debekatu egiten

digute...

baina potentzialidade handiena gure memoriak du, oraindik ez baita asmatu gure memoriatik oroitzapen hoiek denak borratzeko

ezer.

eta bukaera klasiko berritzaile bat emateko...

ipuina ez bazaizue gustatu nere errua eta atsegin baduzue eman eskerrak markel ta erikari.

zor nien. zor dizuet.

(markeli lotsagatik edo kasi ezagutzen ez nuenez ez diodalako idatzi gogo asko izan arren eta erikari berarekin izango dudan
azken oroitzapena ez delako nahiko nukeen bezain politta)