mis textos son hardcore aunque no escuches los gritos

gaur dulce etorri zait bere lagun batekin erlijioaz hitz egitera. gustatzen zait ze horrela nere kapazidade kritikoa lantzen det, nire ideiak argiago eta argumentuak landuago izaten laguntzen dit.

ta gainera sekulako morboa ematen dit neskak, baina hori ez da berria, berari buruzko lehen postean aipatu nuen. berriro bisitatuko nau.

gaur beste mezu bat heldu zait. egia esan aspaldian egin didaten gauza politena da, ez dakit brometan den edo intrigatua dagoekako den edo zer baina ahazten zail den gauza hoietako bat bezela da. ikaragarri gustatzen ari zait.

nola jarri didan helbidea ez dedan egiazkotzat jotzen denei azalduko dizuet.

nik jaiotzez beste izen bat daukat. berak badaki, ta horrekin nahiko jeje. kontua da izen hori garai historiko bati hasiera eman zion pertsonaiaren izena dela. eta nere hasiera fasea amaitutzat eman dut, baina ez pertsonalitatearen osaketa.

beraz orain erresistentzia burura ekartzen didan izena hartu dut (amaiur, nafarroako azken erresistentzia fokoetako bat)

ta ez, ez naiz transexuala askoz xinpleagoa da.

generoari ezartzen zaizkion rolek zentzurik ez dutela (mundu hontan bai, nik amesten dudanean ez) pentsatzen dut eta orduan ba saiatzen naiz rol hoietatik ihes egiten ta nire bidea egiten, ez euskaltzaindiaren edo ia edozein botereren neska/mutila logikari jarraitzen, beraz amaiur neretzako horren aurrean erresistentzia akto bat da, izena hartu nuen arrazoia presente eginaz.

ta hurrengoan jarri korreo fidagarri bat ta horrela ez da kristo guztia nere bizitzaz enteratuko...

asteburu hontan pertsona bat ezagutu det. pertsona horrekin ondo pasatzeaz gain (dantzatzen ta hitzegiten) indar asko eman zidan.

gustatu zait bera ezagutzea.

gaur (bueno orain dela oso minutu gutxi) mezu bat jaso det ustez ezagutzen ez deten batena ta dexente emozionatu naiz. uste det behar nuena zela, indarra, desertu batean izanda ere loretxoak egon badirela jakitea, sentitzea norbaitek atsegin zituela irakurtzea gauzak. beldur naiz ze horrelako jarrerak ez ditut gehiegi atsegin nigan, baina ez naiz pertsona perfektuaren adibide garbia, koherentziaren borroka egunerokoa da, egunero agertzen diren inkoherentziak borrokatzean dago kontua.

atzo komunikatu nintzen garai batean gustatu zitzaidan batekin (bueno egia esan birekin baina batekin gertatu zenean zentratu nahi dut) berarekin komunikatzen nengoela (komunikatu diodanean normalean internet bidez esan nahi det, ze ez da hitzegitea, ta horregatik esaten det komunikatu) buenrollismoaz jarri ginen hizketan.

geroz eta zabalduagoa dago itxurakeriaren kontua, nik ez diot inorri esango beste jendearekin dituen erlazioetan ze demontre egin behar dun baina ze ingo zaio nerekin ditunetan gustatzen zait benetan sentitzen duna esatea, zerbait gustatu ez bazaio, zerbait gustatu bazaio, zeozer aldatu beharko nukeela badio... kritika konstruktiboa oso interesgarria iruditzen zait pertsona bat egiteko. lehen aipaturiko inkoherentziak borrokatzeko.

beldur handia dago pentsatzen dena esateko, eztabaidari beldurra zaio, jendea inkomodatzeari eta horregatik ixilik geratzea hobesten du jendeak. horrelako gehiegi ikusi ditut azkenaldian.

bada bikote bat sekulako inbidia diedala aspektu horretan, edozergatik eztabaidatzen dute, oso eztabaida sutsuekin, baina nik hor gaizki eramatea ikusi beharrean konfidantza ta konplizidadea ikusten ditut eta hori gertatzen denean pozten naiz errealitate hori nere muturraren aurrean jarri didatelako.

eskerrikasko ba.

borrokak aurrera darrai, bai ala bai, bizitza bera borroka delako, gertatzen zaizkigun gauzen aurrean aukera ezberdinak daudelako ta bat hartzera kondenatuak gaudelako, lur azpian bukatu arte zentzu hortan behintzat atsedenik ez dugulako izango.

eskerrikasko ere indarra eman didazuenei.

“Ustedes, los mortales, devalúan la palabra amante. Amante es el que ama, el que ejerce el amor. No hay palabra más hermosa en el diccionario que amante. Sin embargo, se empeñan en darle connotaciones negativas, cargando al vocablo de clandestinidad, engaño y riesgo. Como si acaso la clandestinidad, el engaño y el riesgo no fueran tres de las acciones más honrosas que ha conocido un ser vivo”.

marc-ek esaten duen bezala euskaldunak 8 ordu pasatzen ditu lotan ta beste denak estatuak engañatzen

euskaldun askok ere klandestinitatea ezagutu behar izan dute, oraindik orain halako klandestinitate maila batean egotera behartuak daude herri mugimendu batzuk, ta esperozagun ez orokortzea eta behin betiko egoera hau desagertzea

arriskua, zantzutegi nazionalean kas edariak aipatzen dituztenetik delitu izan litekeelakoan... nor dago arriskutik kanpo?

gu (pertsonak) maitatzeko hotzegiak ginelakoan eta maitaleek ezagun dituzten hitzak ezagun guretzat ere

oso gogoko dut hitz hori.

nere degenerazio linguistikoetako bat da, demokrazia eta arratoiak (gajoak) nahasten dituena.

gaur dokumental bat ikusten nengoen, madrilgo lavapies auzoaren ingurukoa (a ras del suelo, emulen aurki dezakezue) eta bertan lavapies auzoko borroka eta kezkak agertzen dira.

politikarien inguruan dexente hitz egiten da, ez da dokumental guztiz politikoa baina argi dago egin dutenen asmoa bazela.

kontua da politikarietaz hitz egitean mesfidati agertzen zaizkigula, ez dutela sinesten batere klase politikoan, baina halere berriz bozkatzera joateko intentzioarekin imaginatzen nituen.

halako egoerak geroz eta hedatuagoak daude espainiar estatuan, baina gurera joanaz, euskal herrian bada bozkatu nahi baina uzten ez dioten jendea. honen aurrean bi bide har daitezke:

1- bozkatzeko gogoekin jarraitzea marko berdinean bada ere

2- arotzarena egin ta txikitu gaur egun dagoena denok libreki ibili gaitezkeen eta herritarren kezkengandik gertuago ibiliko den boterea (edo botere eza) ahalbidetzen duen beste eszenario bat eman arte.

nik oso argi dut bigarren posizionamendua dela nirea, kontua da egunero argiago ikusten dudala beste bideek ez dutela ezer onik ekartzen.

monarkia, konstituzioa, autodeterminazio eskubidea, identitatea, antolaketa modua (zergatik izan behar da demokrazia bide bakarra?) eztabaidaezin diren bitartean jo ta suntsitu.

inposaketen aurrean altxatzen ez bagara noiz altxako gara?

antimonarkikoa, 1978ko konstituzio frankistaren aurkakoa, independentista, euskalduna ta akrata.

Euskal ezker independentistako 20 ordezkari inguru atxilotu dituztela-eta, salaketa kanpaina abiatu dugu.

Adierazpenarekin ados bazaude, bat egin ezazu.

Zure blogean, bat-bateko mezularitzan, epostan, Myspacen, Fotologen... freebatasuna hitza duen post bat idatzi besterik ez duzu egin behar.

Adierazpena:
Konponbide demokratiko baten alde: hitzak soberan daude: freebatasuna

--------------------------------------------------

ohar pertsonala: bat egiten dut ekimenarekin atzo burutu zen basakeria salatzeko intentzioarekin baina argi utzi nahi dut ez dudala demokrazia babesten.

ez espainiari, ez frantziari, ez euskal estatuari.

dagoena dagoela boterean, antiautoritarioa beti!

euskal jai desalojatzera joan zirenean,

ixilik geratu nintzen,

ez bait nintzen hangoa.

sorgintxulo desalojatzera joan zirenean,

ixilik geratu nintzen,

ez bait nintzen hangoa

ametsenea desalojatzera etorri zirenean,

ez nuen protestatu,

ez bait nintzen hangoa.

letaman desalojatzera etorri zirenean,

ez nuen protestatu,

ez bait nintzen hangoa.

gu desalojatzera etorri zirenean,

etzegoen jada protestatu zezakeenik.

elkartasuna da eraldaketa ororen oinarria, bizitza triste ilun eta egoistetatik atera eta elkarri laguntza ematea, link afektiboak sortzea. bihotza sutan, arimak gogotsuki batzea denak helburu beraren bila.

kristo guztia intxaurrondora!

bihar manifa 20tan eta igandean ahal den jende guztia han lo egitera!

hautsi dezagun testua, letaman ez da hustuko!

demokrazia hitzak nazka ematen dit. hitz horrengatik miloika basakeria egin delako. herriak jazartu, lege ustelak ezarri, alkatesa lotsagabeak legitimatu, mugimendu sozialak anikilatu, herriari erabaki ahalmena kendu, botere gehiegikeriak, torturatu, gartzelaratu, hil. drogekin jendarte inkonformista ixildu, medioekin zarata egin jende bat isilarazteko, ustelkeria eman da, xantaia, trapitxeoak, jazartzailea defendatu da jazartuaren aurrean, hezkuntzaren bidez jendea moldatu da, ez dute ikasi euren kabuz pentsatzeko, ikasi dute euren kabuz pentsatu ahal ez izateko.

demokraziak nazka ematen dit, ezin dut jasan.

demokrata deitzen direnek demokrazia ahoan dutela jarduera antidemokratikoak burutzen dituzte eurentzat demokrata ez direnen aurka!

ni bezala pentsatu edo bestela etzara demokrata. zenbat min egin duen mccarthy ustel hark.

eta pentsatzea kargutik kendu eta hamarkadetara beraren teknikak baino basatiagoak erabiltzen direla... masiboki eta ez herrialde gutxitan

batzutan pentsatzen dut faxista hitzarekin ere antzeko zerbait gertatzen dela, askotan erabiltzen dela zentzurik ez duenean, deskalifikatzeko modu bezela

ipuin erotiko bat idaztera nindoan, baina errealitate gordinak bortizki jo nau eta honela geratu da. gertakizun errealetan

oinarrituriko fikzioa da, eta kuriosoa bada ere errealetik gehien duena izan liteke fikziozkoena dena.

arratsaldeko bostak ziren eta etxetik atera nintzen, asanbladara joan nahi nuen lasai lasai buelta bat ematen. atsegin dut

bueltatxo bat ematea bakardadean, hausnartzen. hurrengo egunean klasea nuen, eta horren inguruan nenbilen pentsatzen. di-da

batean gladys-en parkera iritsi nintzen, eta gutxira jada ametsen etxean nengoen.

asanbladan erabaki genuen mobilizazioak egitea ametsen defentsan, eta auzoa inplikatzea oso ondo etorriko litzatekeela

komentatu genuen. banderatxoak egin genituen balkoietan jartzeko, ta manifarako.

gorritxo gaiztorik oraindik ez zen ageri. manifa hasi genuen eta orduan bai, orduan agertu ziren. eta bero zebiltzan, batzuk

identifikatu zituzten manifaren arduradun bezala jarriaz. eta gero barrikadak altxa zituzten batzuk, beste batzuk alde egin

zuten.

afaltzen nengoela, ondokoen elkarrizketa entzun nuen. sutan jarri ninduen. gorritxo gaiztoen defentsan eta gazteon aurkako

diskurtso hori auzoan bertan, mobidaren zentrutik oso metro gutxira emateak piztu egin ninduen. gorrotozko begirada bat izan

zen nire agurra eta alde egin nuen leku horretatik.

filmak ikusten geratu ginen desalojatzera etorriko zirenei itxoiten genien bitartean. sherlock holmesen bat ikusi genuen, eta

gero pixkanaka jendea alde egiten hasi zen. nik han geratu behar nuen, eta beste bat ere nirekin geratu zen.

gure arteko elkar ezagutza garatzen joan ginen, gure beldurretaz eta ametsetaz hitz egiten, gure desiretaz eta betetzen

gintuzten gauzetaz. hotza egiten zuen, eta gainera ixiltasun beldurgarria zen nagusi kanpoan, edozein zaratak aztoratzeko

moduko ixiltasun hori.

eta elkarri besarkatu ginen, biok genekien gau hori ez zela erraz ahazten denetakoa izango ze emozionalki oso kargatua

egoteaz gain, gure bizitzen zatitxo bat eta oroitzapen pila gordetzen zituen etxe horren azken eguna izan zitekeen.

dardarka ginen biok, eta belarrira gauzak xuxurlatzeari ekin genion, xuabe-xuabe elkar laztantzen hasten ginelarik. musuak

masailean eta lepoan, eta halako lasaitasun maila bat lortzen joan ginen, zilborrekin jolasten jarraitu genuen...

berak piercing bat zuen ditiburuan eta nik kontatu nion nola ikaragarri berotzen nauen hor piercinga ikusteak eta xuabe-xuabe

ikutzen hasi nintzen (minik ez egiteko) eta ni berotzen nindoan. nabaritu nuen bera ere antzeko zebilela eta elkarren

gorputzak deskubritzeko jokuak egitea proposatu nion. tentsioa lizunki garaitzea alegia. mihiarekin batak bestearen gorputza

errepasatzea, hatzekin gure zulotxoak deskubritzea... oso esperientzia politta izan zen eta ordurako genuen konexioa indartu

egin zen, orduan aurpegiak aurrez aurre jarri genituen eta denbora gelditzeko kapazak diren musu hoietako bat eman genion

elkarri, gure mihi bustiak euren artean jolasten, harnasa gelditzen eta eskuekin bestearen dena nabaritzen, sentitzen, gure

parte berri bat bezala. hankarteetara eraman nuen eskua eta gogor eta bustiak zeudela nabaritu nuen, horrek ilusioa egin ohi

dit, eta egun horretan baita ere noski. sortu genuen mundutxo horrekin ahaztua nuen hasieran genuen tentsioa. biok horren

biluzik (eta ez soilik fisikoki), horren bustirik, horren bero eta horren irribarretsu ginen...

eta bapatean...

PUM,PUM,PUM!

Zipaioak ziren eta gu desalojatzera zetozen pelotazoka!

atera gintuzten eta hor zeuden gure lagun eta lekua defendatzera zetozen guztiak eta baita ere eztakitzenbat gorritxo gaizto.

halako batean esnatu egin nintzen, dirudienez zarautzetik etorri ta gero ametsenean gertaturikoarekin pentsatzen hartu nuen

lo hondartzan, baina pum, pum, pum!-a oraindik entzuten zen, anbulantziak joan eta etorri... gorritxo gaizto pila bueltaka...

eta markelen argazkia. amets bat izan zen, baina momentu hartan elementu guztiak hor zeuden, ametsenea eta markel gure

bihotz, paret eta argazkietan, gorritxo gaizto pila kaña emateko gogoz, munipak ere gertu ziren...

hortik egun gutxira, ametsenearen desalojoaren urteurrena baina hilabete lehenago hor ondoan dagoen letamanen desalojoa eman

daiteke, beste ametsen gune bat desagerrarazi nahi dute donostian.

nik gustura egingo nituzke ipuin erotikoak baina horrelakoek etsipena soilik dakarkidate.

batzutan pentsatzen dut erotismoa gure ihesbidea dela, bizitza gris eta tristetik alde egiteko, bihotza bizirik mantentzeko

ta sentitzen ez ahazteko. baina horren zaila dirudi askotan gure arimak gorrotoz blai ez geratzea...

batzuk ziega ilunetan sartzen dizkigute, leku batzuk suntsitu egiten dituzte, gai batzuetaz espresatzea debekatu egiten

digute...

baina potentzialidade handiena gure memoriak du, oraindik ez baita asmatu gure memoriatik oroitzapen hoiek denak borratzeko

ezer.

eta bukaera klasiko berritzaile bat emateko...

ipuina ez bazaizue gustatu nere errua eta atsegin baduzue eman eskerrak markel ta erikari.

zor nien. zor dizuet.

(markeli lotsagatik edo kasi ezagutzen ez nuenez ez diodalako idatzi gogo asko izan arren eta erikari berarekin izango dudan
azken oroitzapena ez delako nahiko nukeen bezain politta)

san juanetan hernanin izan nintzen ahal nuen guztitan. haietako bitan neska batekin egon nintzen, bere lagun bat ikusten nauenero datorkit esaten berarekin ligatu nahi nuela. gaur hortaz aparte beste gauza bat esan dit, gaindosiagatik hil dela.

ekainean norbaitekin ligatzen-edo egotea eta 3 hilabete beranduago hila dagoela jakitea oso jebia da.

baina etzen berri txar bakarra, pixkat beranduago jakin dudanez letaman (intxaurrondoko gaztetxea) astelehenean edo asteartean bota dezakete.

egia esan ez naiz ia inoiz egon (behin bakarrik) baina donostin bi gaztetxe daude orain (nik dakidala loiolakoa eta letaman) eta egiakoa ere bota zuten... (momentu klabea nere bizitzan)

gaur atzo idatzi nuen ipuin bat jarri nahi nuen, ipuin erotiko-politikoa zen.

baina idatzi nuenetik orainarteko denbora honetan gauza txarrak soilik gertatzen zaizkit (bakardadea geroz eta presenteago egiten da, aurrez aipaturiko bi kontuak, astebukaera honetarako nituen planetatik batere ez da bete...)

hobera doazenean idatziko dut, izan ere neretzako oso oso berezia da ipuina (esan nahi det asko duela autobiografikotik, eta beraz puntu emozional oso fuertea duela)

momentuz jendea animatzea besterik etzait gelditzen intxaurrondora azaltzeko.

astelehena eta asteartean kristo guztia letamanera!

(astelehenean ni berri hau gabe ere joatekoa nintzen emanaldi bat ikustera baina orain gogo gehiagorekin)

abestia entzuteko, ze abestia da...

http://www.farsaproducciones.com.ar/Farsateca_mp3.htm

Moriraaaaaaaaa!
buen dia mi nombre es tomas garaicoechea
un niño (un niño, un niño como cualquiera)
yo vivo aqui, soy alumnodelcolegiopupilosancayetanodelorobovianobonfortesalucidelpadrecarolo del orto domiiiiiiiiiiiiiiiiiiinico
yo me duermo en la misa no me se el avemaria nunca aprendi el padre nuestro no obedezco a mis maestros y los curas me regañan si les digo que no se nada de dios
yo dibujo en las paredes leo libros de aventuras hago aviones de papeles tengo cero en conducta y los curas me regañan si les digo que no se nada de dios
(oh señor mi señor salvanos...)
(somos los curas hacemos el bien sin mirar a quien, este niño es judas recemos por el, blasfema y peca) es malniño y cruel! (pecador!)
-(el niño a pecado señor director en vuestro retrato bigotes pinto)
-el me ha humillado y lo castigare
-(un dia de encierro...)
-y hostias a granel

xk me pasa esto? si yo... si yo no hice nada! ya estoy cansado... esto tiene que terminar!
no puedo seguir asi!
estaba encerrado y sin nada que hacer, me puse a leer historias de miedo en donde aprendi a enfrentarme a los problemas que me aquejan hasta el fin...
(que si se mata al vampiro mayor es todo mejor)
sus victimas vuelven a la normalidad y el mal en el mundo desaparecera

-niños preparaos xk su santidad el papa ha llegado a nuestro pais, mañana, a primera hora, iremos a visitarle y alli sabreis lo que es bueno. es una experiencia unica! que nunca olvidareis... Tomas, mal que me pese tu tambien vienes

-sergio, quien es el papa?
-el papa es el cura mas grande... el mas importante... el cura mas cura!
-que... el padre de todos los curas?
-eso! el papa es...

(el papa es el amo y la solucion, de mi perdicion, como en las historias al amo acabare, salvare al mundo entero y un heroe sere)

siiiiiii , yo quiero... matar... al papa!
yo lo matare
(no lo mataras)
si, lo matare
(no lo haras)
si, lo matare
(no lo mataras)
si, lo hare, si lo mataras
(no lo haras)
si, lo hare
(no lo mataras)
si!
yo matare al papa
yo matare al papa
yo matare al papa
(el lo matara)

un plan construiremos
(y lo lograremos)
yo matare al (papa de verdad)
(yo matare al papa
yo matare al papa
yo matare al papa
YO MATARE AL PAPA)
na na na na na na na na... na na
yo matare al papa
el matara al papa
(si, matara al papa)
morira!