Zure Bloga kudeatu

Sortu zure Bloga orain!

mis textos son hardcore aunque no escuches los gritos

12/06/2008 GMT 2

bila

amaiur @ 15:44

23ak dira, kostata bada ere nere nerbioak desagerrarazten laguntzeko musika jarri eta dutxan sartu naiz. ezin naiz lasai egon eta egoera animiko konkretuetarako egiten ditudan abesti bilduma hoietako bat jarri dut. sexual healing... ez, hau ez. tainted love... ezta ere. me gustas... ezetz, joder! eta espero baina urduriago atera naiz dutxatik, ez naiz dutxatu, ezin nuen.

gelara bueltatu eta arropa aukeratzen jarri naiz. beltzegia, handiegia, tristeegia. barnean kamiseta berde bat ikusi dut, atzean soilik daramana zerbait idatzia, hau jantziko det. nere zorte onaren boxerrak ere jantzi eta gustoko ditudan galtza hoiek eta amerikanarekin konbinatzen munduko onena ez naizela hasieratik argi geratzea komenigarria dela pentsatu eta kalera irten naiz.

urduri noa, galduta bezela, nere ohiko urduritasun momentuan bezela nere buruarekin hitzegiten hasten naiz, asko gestikulatuaz eta noizean behin korrika egiten. baina pixkanaka aurrera noa, aurrera doa denbora. gauerdian genuen zita, ta gerturatzen doa. gauerdirako 10 minutu falta dira, eta nere begiak nagoen tokitik, geratu garen tokitik, pasatzen den jende guztiarengan iltzatzen dira, zure bila nabil, zu noiz iritsiko zain.

nor izango da, nolakoa izango da egun lainotsu hartan, euria gogoz egiten zuela nerekin euriari inmuneak izateko saiakera hartan parte hartu zuen laguna? nor izango da dantzaldi horretan ezagutuko dudan aliatua? nor izango da ametsak nirekin batera landu eta borrokatuko dituen comradea?

eta jendeari begira denbora pasatzen uzten dut, agertuko zarenaren esperoan.

TXOSNAS, SPEED Y ROKANROL (EL CONSUMO DE LA FALSA CONCIENCIA)

amaiur @ 14:15

La pervivencia a lo largo y ancho de Euskal Herriak de las txosnas (con diferencias notables en cuanto a permisividad y número de una localidad a otra), parece contrastar con el declive del tejido combativo vasco. Una contradicción que no se revela tan abismal si se observa desde dentro que, en muchas ocasiones, el desarrollo de una actividad supuestamente militante no deja de ser sino el mantenimiento de unas rutinas lúdicas y ociosas. Sin querer ni poder fijar un punto de inflexión en torno a este proceso, es sencillo constatar la desaparición de una cultura militante basada en el trabajo y el compromiso, en beneficio de otra fundada en el deseo, la apetencia o el mero capricho.

¿Cómo se manifiesta esto en los espacios pretendidamente políticos? Los eventos lúdicos copan la práctica totalidad de los calendarios de gaztetxes y centros sociales en su sentido más amplio. Los actos de enfrentamiento y conflicto con la realidad palidecen en número si se comparan con la proliferación de saraos alternativos: conciertos, jantokis, fiestas horteras... que muchas veces degeneran en festivales de deliberada marginación, malditismo y autocomplacencia. El denominador común de todo ello es el consumo, tanto de mercancías (drogas legales o ilegales, discos, camisetas...) como de ideología (eslóganes breves y fácilmente digeribles, modas «radicales», estética... falsa conciencia en definitiva). Y poco cambia que todo ello se haga a precios populares o en lugares liberados (de qué, se pregunta unx). Un ejemplo ilustrativo de todo esto es que el colofón de una jornadas, que generalmente se suele tratar de un concierto, congregue a más personas que el resto de actividades planeadas dentro de ellas, generalmente con unos fines más divulgativos y didácticos (charlas, debates, pases de videos...).

Dentro de este despropósito habitual, las txosnas ocupan un lugar privilegiado. Se antoja obvio matizar que no son lo mismo fiestas de Gasteiz (con menor asistencia de gente) que Aste Nagusia de Bilbo (masificadas y turistizadas) o Santurtzi, como tampoco lo es saber que el dinero aportado se destina a una lucha real (asistencia y apoyo a presxs, ciertos conflictos locales...) que a financiar más cenas o conciertos. Si hubo un tiempo en que el montaje de txosnas adquiría su sentido en la financiación de una labor política, no resulta excesivo aseverar que a día de hoy, los medios se han convertido en un fin en sí mismo.

Desde otro punto de vista crítico, resulta evidente que las txosnas funcionan gracias al consumo. Sin el derroche que se ejercita durante las fiestas es impensable el mantenimiento de las decenas de ellas que se dan cita en algunos pueblos y ciudades. Este consumismo se traduce en desagradables consecuencias que a menudo no se desean afrontar. Por un lado, las toneladas de desperdicios, basuras y fluidos humanos de diversa procedencia que no son los propios organizadores, sino empleados de las instituciones públicas, quienes recogen. Claro que, esto no es más que otro de los efectos que se desprenden de la degradación del término autogestión, que en lugar de entenderse como una aspiración a gestionar de modo directo todos los ámbitos y problemas de la vida, ha pasado a considerarse como un mero acto de recaudación. Así, cualquier concierto o actividad de autofinanciación (normalmente acompañada de venta de alcohol u otras cosas) se celebra como una declaración de autonomía financiera. Otro de los aspectos que se suele pasar por alto es un modelo festivo embrutecedor y alienante, en el que las relaciones sociales generalmente están pasadas por el filtro de las drogas y la música atronadora. En una sociedad en la que se han roto o deteriorado muchas formas de relación no mercantilizadas hay en general una pérdida de espontaneidad (en lo sexual y en lo relacional), sustituida por una pseudoespontaneidad en la que a menudo el alcohol y otras drogas actúan como ineludibles elementos desinhibidores. Esto da pie a un masivo descontrol en que el recinto de txosnas se convierte en un lugar propicio para todo tipo de conductas inaceptables (agresividad, baboseo, robos y atropellos a personas que sufren los rigores de las drogas consumidas...) o que incluso, a veces, sea la propia policía la encargada de velar por el mantenimiento de un cierto «orden» (una labor que debería recaer sobre los organizadores de este espacio en una muestra de soberanía colectiva frente a injerencias de autoridades externas). En segundo lugar, semejante despliegue de infraestructura (grupos fantasma, partidos o asociaciones que tan solo hacen su aparición en estas fechas), proyecta un espejismo político y muy a menudo la falsa conciencia de estar participando en un proyecto que poco o nada tiene que ver con algo más que con una maquinaria recaudadora. Algo que hace que lo que las txosnas ofrecen pueda encontrarse, las más de las veces, en un bar «del rollo» cualquiera. Salvo excepciones contadas, en las que el consumidor sabe perfectamente qué ocurrirá con su dinero, el destino final de éste es una incógnita que no se materializa en un trabajo político concreto, eso sí, tampoco nadie demanda unos resultados materiales.

Ante todo esto, cabe preguntarse qué es lo que mantienen de populares las fiestas. El itinerario festivo se compone de excursiones por la geografía vasca en busca de txosnas y de lo que ello conlleva implícitamente; consumir, follar si surge la oportunidad y pasar la resaca o la gaupasa lo más dignamente posible. Se trata de un modelo adolescente, a menudo molesto para los propios habitantes y el ecosistema del pueblo y en el que las tradiciones locales y la participación real poco pintan. Con todo lo comentado, no parece que las txosnas estén dotadas de demasiadas virtudes, no obstante, resulta un error no reconocer la posibilidad, casi única, de tomar durante un período de tiempo un espacio público y recaudar dinero para algunos casos muy concretos de conflictos auténticos. Por lo demás, lo lamentable sería que la desaparición efectiva de las txosnas no supondría ninguna catástrofe para lo que queda de movimiento popular, por el contrario, cristalizaría en la desaparición testimonial de determinados simulacros políticos que apenas existen más allá de su marca de empresa y de una ficticia o incluso falsa oposición al sistema. Un ejercicio éste, el del cierre voluntario de un chiringuito político, que por falta de honradez no suele llevarse a la práctica, prefiriendo que la inercia haga ese agónico trabajo.

Jon Aguirre

http://www.nodo50.org/ekintza/article.php3?id_article=436

 

11/06/2008 GMT 2

hallelujah

amaiur @ 19:31

atzo ari nintzen lagun batzuekin arrazoi absolutuen inguruan hitzegiten, sinismenen inguruan hitzegiten eta gaur hallelujah esaten deskubritu naiz, hallelujah bizitza den paper zuri honetan beste lerro bat idazteko aukera izateagatik, hallelujah bizi izan ditudan momentu bereziengatik, hallelujah galiza eta portugalengatik, hallelujah fatimarengatik, ta bere ahots hunkigarriarengatik, hallelujah maitasunarengatik, maite ditudanengatik, maite nautenengatik, hallelujah bizitzara etorri nintzen momentutik hartu ditudan erabakiek orain nagoen puntura eraman nautelako ta ez beste inora, hallelujah izan ditudan bidailagun, ezagun eta etsaiengatik, zuek izan zaretelako ta ez beste inor.

despedida bat dirudi, agur bat, menudas estrellasen ohiko itxurarekin agurtu eta imitatu beharreko artistarenarekin agertzen zirenean bezala agian,  ez dakit, ezegonkorra naizela betidanik dakite nere ingurukoek, baina egun hauetan determinazio argiarekin erabakiak hartzen hasi naiz, jaustera noa. izango da berri gehiago.

portzierto, laster blog hau urtebete egitera doa, nork esperoko luke eh? eskerrikasko urte hontan existentzia poztu didazuenei, eskerrikasko nire akatsak akats nere ondoan egon zaretenoi, eskerrikasko, seguraski zuek espero baina gehiago apreziatzen det.

08/06/2008 GMT 2

maitasunari buruz, ametsei buruz

amaiur @ 11:28

atzo idatzia izatea nahiko nuke orain idazten nagoen hau, atzo egun berezia izan zelako, atzo 40 urte bete zirelako ni baina berrogei urte lehenago jaio zen hura nik orain dudan adinarekin erahil zutenetik eta gure bihotzetan geratu zenetik, ta kuriosoa da baina berak bezela inoiz ez det pentsatu urte asko izatera iritsiko naizenik.

40 urte, 23 urte, 1944, 1968, 1984.

txabi kendu zeniguten, ametsak, konpromezua, koherentziaren bilaketa, erromantizismoa, etzen egunero ikusi ahal den edonor, kasu berezia zen, xalatua, jakinminez beteriko tipo bat, bizitza paper zuria dela ikusten dun hoitako bat, paperaren azken ixkina ere idatzi nahi duen hoietako bat, ezer zurian uztea desio ez duen hoietako bat, ikasteak duen balore extraakademikoa ulertzen duen hoietako bat.

eta gaur, txabi, zuri negar egin beharrean gaude, batzuk iluminatu gintuzulako (pertsonalki oso modu bortitz eta berezian influitua sentitzen naizelako) eta zuk eman zenigun argiak, euskal herriko zeru gainean zaren izarrak, gidatzen gaituelako, baina negar egin behar dizugu baita ere zure falta sumatzen dugulako, nortea galtzen goazelako, dena pribatizatzen doan garai honetan haize freskoa behar dugulako, apolitikotasunaren kantzerra etengabe zabaltzen doan bitartean, jendea lokartzen doan bitartean zure poemak irakurtzea, zure pentsamenduak irakurtzea, indarberritzea delako.

behar zaitugu, txabi, txiki eta zu guk ez ezagutzeko erahilak izan zinetelako, txiki eta zu gure inspirazio zaretelako. inoiz erromantiko existentzialista terminoa entzuten badet zutaz eta nitaz gogoratzen naizelako.

behar zaitugu, txabi, zure izena ta zure izana bihotzean tatuaturik daramagulako.

06/06/2008 GMT 2

maitasunaren kontrabandistak

amaiur @ 01:35

aspalditik erakarri nau kontrabandistaren irudiak, ta blog honetan (ta udaberrian) maitasunaren kontrabandoa da tokatzen dena.

niri askotan tokatu zait sentimenduak ezkutuan eramatea, egun batetik bestera, aste batetik bestera, bizitza aurrera eta sentimenduak bihotzean tatuaturik eramatea, presente izateko baina inork ez ikusteko moduan, kontrabandistak poliziari edo deskubritua izateari badio beldurra, maitasunaren kontrabandistak maitatua dena mintzeari edo inkomodatzeari baitio beldurra.

latza da kontrabandistaren egoera, bakardadera kondenatzen delako, baina intentsidade askorekin eta apasionatuki bizi dituelako egoerak, hurrengo egunean zer gertatuko den ez dakiela, hurrengo egunean deskubritua izango den jakin gabe, enboskadarik jarriko dioten jakin gabe, baina maitasunaren kontrabandistak bereziak dira,  dena galdu badezakete ere dena irabaziko dutenaren esperantzarekin bizi direlako.

03/06/2008 GMT 2

aho asko eta potro gutxi

amaiur @ 16:30

horrela doa gure herria, ahobero potrozalez josia.

potroak gora, potroak bera, batek esaten zuen bezela israelen musulmanak, katolikoak ta juduak homofobiak batuko zituela hemen independentista eta unionistak potroek elkartuko dituzte.

ze argumentu klase da potroetara rekurritzea?

lotsa ematen dit holako jendeak.

01/06/2008 GMT 2

kokapenak

amaiur @ 14:46

behin liburu batean (traficantes de sueñosek argitaraturiko bat martxoaren 11tik 14ra gertatu zirenen jendearen kontakizunez osatua) irakurtzen nuen nola batek esaten zuen oso aztoraturik izan arren manifan kokatu behar zuela bere gorputza.

asko oroitzen naiz hortaz, gustatu zitzaidan nola azaltzen zuen. ni ere atzo oso aztoratua nengoen, eta manifa zegoen ere, eta bertan kokatzearen beharra sentitzen nuen, baina behin masa hartan kokatuta nere kokalekuaren inkomodidadea sentitu nuen, gorputza hor baineukan, baina burua hara eraman ezinda nenbilen, masa ikaragarri haren bakardadean galdurik, noraezean, noizean behin laguinenbat agurtu, gorritxo gaiztoak patetikotasunean mugarik ez dutela berriro ere konprobatu eta jendearen espresio alai, besarkada goxo eta maitasunezko hitzei erreparatzen bukatu nuen.

nola diren gauzak, atzo zoriontsu zena gaur burua altxa ezinik.

like a rolling stone, dena aurretik daramala.

kokatzea ez da zaila, ondo kokatua egotea bai.

26/05/2008 GMT 2

Existimos porque alguien piensa en nosotros, y no al revés

amaiur @ 04:47

badakizue nola batzutan gauza batzuk jarri nahi dituzun ta konturatzen zaren ez dagoela territorio librerik? kontatu nahi duzula baina ez dakizula nori kontatu eta espresatu nahi dezula baina eztakizula non espresatu?

ba askotan gertatzen zaizkit, gehiegitan. erraz desmantelatzen naizelako eta ti-ta batean jakin ditzakezu nere txoko guztiak.

ta klaro horrek denborarekin arazoak planteatzen dizkizu, nonbaitera jun  lasaitasun bila eta behar ez zuena agertzen zaizunean bezela.

gaur holako puntu bat eman dit ta barne azterketa saio idatzizko bat izan det

Irakurri gehiago »

16/05/2008 GMT 2

ostiralkeria

amaiur @ 23:48

batzutan aspergarria naiz (bueno, batzuntzat ia beti) gehienbat droga kontukin (edo drogaik kontsumitzen eztetelako hobe esanda) baina aspertzen naute ostiralkeriek, tajatzea oinarri duten elkarrizketek zeinak bitan zatitu daitezkeen (pasa dan asteburuko taja kontatzia edo resaka analizatzia ta hurrengo asteburuko tajakin amestea) ze ikusteitut erlazio antzuen oinarri bezela. drogak jende inkonpatiblea batzen du horretarako pertsona hoiek guztiz ezabatzen, droga kontsumitzaile hutsak bihurtzen. ze iteuen? berdin dio, ze amets dituen? berdin dio, ze helburu bizitzan? ze inportakou ba horrek!, nolakoa da? zer dakizu beataz? jarto bat dala, kolgatua daola ta kriston tajak hartzeitula.

puesmiraquebien. paso fartsa hortan parte hartzeaz, baino paso sobradamente gañez.

erlazio naturlagoak emango dian egunakin amestukot bitartean

bueltatzen (berriro)

amaiur @ 15:33

jakingozue ya irakurtzen nazuenek musika kontuek interes haundia pizteuela nigan, ta baitare zinea interesatzen zaidala, ba asteburu hau nere asteburua izan leike.

hasteko film interesgarri bat estrenatzen da, hola zine aretotara bueltatuko nintzan denbora asko ta gero, ta gaur ta bihar gauen kriston festa kurioso ta interesgarria dao, yankien nerabeentzako filmetako dantzaldi hoitako bat bezelako zeoze, ta festa horta juteko asmoa det, aspaldiko partez scooter arrosa dun tipoa ikusikotelakoan nao gainea.

bueltatzen berriro cumpariren doinuetara, bueltatzen gau luze hoietara, bueltatzen musika dantzagarri zikinaren erresumara...

amets bat dirudi

Egilearekin harremanetan jarri | Artxiboa | Sortu zure Bloga orain!